ODEJŚCIE




Materiał video nagrany podczas przemierzania dzikich, mało dostępnych terenów Arktyki.  Praca jest formą kontemplacji tej bezkresnej, surowej, polarnej krainy, która jawi się jako niekończące się pasmo skał, wody i lodu. Gdzieniegdzie przecięte karłowatą, rahityczną roślinnością (tundrą).

Projekt Odejście  to pytanie o rolę człowieka w środowisku i jego brak związku z naturą. Absurdalność zjawiska homo - sapiens jak i bezzasadne poczucie ludzkiej wyższości ponad wszystkimi elementami przyrody ożywionej i nieożywionej, wynika z przekazywanego od dziecka, nieprawdziwego obrazu świata, zinterpretowanego pod wartości cywilizacyjne, nie odruchy instynktowne. Dlaczego tak jest i zczego to wynika? Kim zatem jest człowiek, gdzie jest jego miejsce i kiedy następuje moment zerwania jego więzi z naturą?

Lacan twierdził, że pierwotnym doświadczeniem określającym tożsamość ludzką jest język, gdyż to on poprzedza sam fakt narodzin. Wraz z narodzinami rozpoczyna się proces wzrastania w języku i wrastania w język. Ciało staje się przez to istotą mówiącą: parlétre. Język kształtuje tożsamość i pozwala określić ciało jako mówiące, jako ludzkie, jako oderwane od pozostałych, innych ciał - ciał niemówiących. Język buduje tożsamość. Od narodzin rozpoczyna się wędrówka zostawiająca świat natury, jedności z nią, totalnej symbiozy bytów, na rzecz języka. Dziecko, zanim zacznie mówić, rozkoszuje się jednością jaką stwarza wraz z matką. Jest to stadium rozkoszy - jouissance - przed symboliczne stadium rozwoju. Pełna jedność ze wszystkim. Naturalne stadium w którym ja i Inny stanowią bezsporną pełnię. Początek upodmiotowienia okazuje się końcem owej pełni, dlatego poród bywa też porównywany z mitycznym przegnaniem z raju - odejściem.* 







WIDEO ODEJŚCIE (format HD, 100fps)




WIDEO ODEJŚCIE (format HD, 100fps, wersja: 4-kanały video i 8 kanałowy dźwięk)


Wersja video przygotowana na konkurs: The International Competition for Intermedia Artwork w Krakowie. Czterokanałowy obraz video oraz ośmiokanałowy system dźwięku był pokazywany podczas finału konkursu na czterech ekranach zestawionych  "do siebie" w formę zamkniętego kubiku. Wokół konstrukcji ulokowany został system głośników.







Powyżej cztery kanały video “rozpięte” w jednej płaszczyźnie. Obok, plan ekspozycji video podczas konkursu ICIA (wizualizacja pochodzi ze strony: icia.pl).


* M. Polak, Trauma bezkresu. Nietzsche, Lacan, Bernhard i inni, Wydawnictwo Universitas, Kraków 2016.

Zobacz inne moje projekty >>